Welkom op de website van Denktank60+Noord
Ladder - De ‘trap des levens’ of ‘trap des ouderdoms’ is een eeuwenoude trap met op elke trede een persoon. Hij begint bij de geboorte, loopt op tot zo rond de 45 jaar het hoogtepunt bereikt is. Daar zet de daling in en ook de aftakeling, tot helemaal onderaan de doodskist wacht. De opgaande kant is vrolijk en kleurrijk, na het hoogtepunt worden de kleuren grijs en somber. Als het leven er ongeveer zo uitziet, is er weinig vreugde aan de tweede levenshelft te beleven. Kommer en kwel. Er zijn ook moderne versies van deze trap, maar de essentie blijft. Ik noem de opgaande kant de verwachtingsvolle ‘al-kant’, de neergaande kant heet bij mij de treurige ‘nog-kant’. Al, omdat er telkens wat bij komt: nog, omdat je van alles kunt doorstrepen. Aan een vierjarige vraag je ‘kun jij al fietsen’? Goh, wat knap!’ Aan een tachtigjarige: ‘lukt het nog?’. Is dat – van al naar nog - gewoon de loop der dingen. Ik denk van niet.
In de beeldentuin in Gees is de ladder ‘The sky is the limit’ herplaatst, een enorme metalen trap die letterlijk tot in de hemel reikt. Nu moet ik toegeven dat zeker niet voor elke oudere geldt dat er eindeloze mogelijkheden zijn, maar er komt aan positiefs van alles bij tijdens het ouder worden. Goed kijken, leren, meedoen, werken, ontmoeten en wat al niet. Noem dat maar niks.
STEM
Of het nu door de nieuwe kabinetsplannen komt of dat we inzien dat we nu eindelijk werk moeten maken van ‘de vergrijzing’: het onderwerp staat dan toch op de agenda. En ook aanverwante thema’s als de bijdrage van ouderen aan de samenleving: de pensioenperiode als een actieve levensfase waarin je als vitale oudere vanzelfsprekend meedoet. En een bijdrage levert. Waarin er een beroep op je gedaan wordt en er behalve in het bekende vrijwilligerswerk - ook in de zorg, als mantelzorger bijvoorbeeld – allerlei mogelijkheden zijn. Ook minder bekende en misschien minder voor de hand liggende activiteiten. Ik noem het onderwijs, als vertegenwoordiger van het patiënten-/cliënten- en/of inwonerperspectief bij projecten of onderzoek. Als citizen scientist of burger-onderzoeker. Zinvol om samen met professionals aan de slag te gaan om ervoor te zorgen dat de stem van ‘de doelgroep’ wordt gehoord. Door zelf je stem te laten horen. Luid en duidelijk. Door bijvoorbeeld in te brengen wat het voor jou betekent als zorg- en welzijnprofessionals die in de wijk werken meer of anders gaan samenwerken. Of wat de winst is van aandacht voor ‘positieve gezondheid’ voor ouderen. Eigenlijk is het: doen waar je goed in bent, waar je van betekenis kunt zijn. Heel gewoon.
Ted van Lieshout - Wat de boeken van Ted van Lieshout bijzonder en uniek maakt, is dat hij ze niet alleen schrijft, maar ook vormgeeft en illustreert. Deze ‘autobiografie-in-beelden’ biedt een uitgebreid overzicht van zijn werk en inzicht in de keuzes die hij maakte. Hij vertelt er aanstekelijk over, omlijst met gedichten. Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken? laat zien waarom Ted van Lieshout een van de markantste makers is van kunst voor alle leeftijden.
Anjo: ‘Het oeuvre van Ted van Lieshout is rijk gevarieerd en indrukwekkend. Van kinderboekenseries als Boer Boris (samen met Philip Hofman), kunstboeken – als Kleuren, Wat is kunst? en Bloot- autobiografisch werk – Schuldig kind - tot gedichtenbundels, - Ik elleboog me er wel doorheen en Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen. In 1982 was Ted van Lieshout een jonge illustrator die tekeningen maakte voor Vrij Nederland en daarin de jeugdrubriek De Blauw Geruite Kiel ontdekte. Hij raakte er op slag verliefd op, maar het duurde nog tot 1984 voor hij gedichten durfde in te leveren. Ze werden meteen geplaatst. In de daaropvolgende 25 jaar werkte hij aan een uniek oeuvre, waarvoor hij prestigieuze prijzen kreeg, onder meer de Theo Thijssenprijs voor zijn gehele oeuvre (2009). Daar een overzichtstentoonstelling van maken, die recht doet aan alle facetten van Van Lieshouts kunstenaarschap? Dat ging niet zonder slag of stoot. Toen de brief van het Illustratiehuis Amsterdam kwam met de uitnodiging om zijn 40-jarig schrijverschap en zijn zeventigste verjaardag te vieren met een expositie bestaande uit twintig ingelijste onderdelen plus een vitrine, moest hij daar wel een nachtje over slapen, maar hij ging ermee aan de slag. Toch kwam er geen tentoonstelling, maar wel een 375-pagina’s tellend boek, dat de ondertitel Ted van Lieshout, de tentoonstelling kreeg. Prachtig uitgegeven, rijk geïllustreerd, fantastisch vormgegeven. Het portret van een veelzijdig dichter, schrijver, taalkunstenaar, tekenaar, beeldend kunstenaar. Bladerend door het boek kwam ik al zijn werk tegen, afgewisseld met vraaggesprekken tussen hemzelf als zeventien jarige jongen en als zeventigjarige man. Een geweldige vondst! Voor wie Ted van Lieshout nog geen lievelingsschrijver is: ga hem lezen, ga genieten en je verwonderen over zoveel rijkdom aan tekst en beeld.’
Titel: Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken?
Auteur: Ted van Lieshout
Uitgever: Leopold
ISBN: 9789025889128
Prijs: € 39,99
Taart
Een van mijn favoriete programma’s op de TV is ‘Taarten van Abel’ op zondag. Abel is intussen vervangen door Nick, maar verder is het programma ongeveer gelijk gebleven. Kinderen met mooie, bijzondere en aangrijpende verhalen maken heerlijke taarten voor blij-verraste, vaak ontroerde ontvangers. Waarom? Dat schrijven zij in een brief met daarbij een tekening van de taart die ze willen maken; versierd met van alles wat bij de ontvanger past. De versiering gaan Nick en het kind samen maken en er ontstaan altijd de prachtigste creaties.
Tijdens het maken van de taart voeren de ‘bakkers’ persoonlijke en openhartige gesprekken. Altijd ontroerend, altijd liefdevol. Het kind vertelt over zijn leven en die ene juf, opa, begeleider, trainer, tante of … die zo belangrijk is, dat er beslist een taart moet komen als bijzonder bedankje. Die ene is voor hem een redder, een vluchtheuvel, veilige haven die veel voor haar betekent, vaak in een ellendige situatie thuis, een tijdelijk verblijf, in verband met een beperking of ziekte. Iemand die hem ziet of haar begrijpt. Halverwege het gesprek is er even pauze en gaan ze voetballen, even de hond uitlaten … Daarna werken ze samen verder aan marsepeinen voetbalschoenen, legoblokjes, postduiven of andere versieringen voor de taart. Totdat ze ‘niets meer aan doen’ roepen en het kind met de schort nog voor de taart gaat wegbrengen. Ontroerend en puur en ontwapenend prachtig.
Onze ouderen
Politici hebben het graag over ‘onze ouderen’ en ik ben intussen allergisch voor deze aanduiding van de bevolkingsgroep waartoe ik behoor. Het klinkt als ‘onze oudjes’, betuttelend en bevoogdend, neerbuigend. Ben ik nu overgevoelig? Ik vind van niet. Maar wat dan? Gewoon ‘ouderen’. Dat is een prima benaming voor ons, gewoon wie en wat we zijn: oud. Op onze beurt blijken nogal wat ouderen zelf iets tegen ‘oudere’ en ‘oud’ te hebben. Op een symposium is er altijd wel iemand die er een punt van maakt en voorstelt om ‘senioren’ of ‘senior’ te gebruiken, want neutraler, vriendelijker en zo vermijd je het vreselijke ‘oud’ … En zo blijven we maar ‘jong’ verheerlijken met forever young, met jong van hart, Of en nog erger: ik voel me 50 of 70 als het nieuwe 50. Alternatieven die ook nog eens inspelen op jong als de norm.
Ik ben 81 en gewoon oud.
Houd in de Omgevingsvisie Drenthe rekening met de gevolgen van de vergrijzing!
Als een tussenstap in de voorbereiding op een nieuwe Drentse Omgevingsvisie hebben Gedeputeerde Staten van Drenthe op 18 november 2025 een concept-Omgevingsvisie uitgebracht.
Het Ouderennetwerk Drenthe van Platform Pouwer stelt in een reactie, dat het moment nadert dat één derde van de Drentse bevolking tot de groep ouderen behoort. Met ingrijpende gevolgen voor de gehele samenleving.
Het Ouderennetwerk van Platform Pouwer beschouwt de concept-Omgevingsvisie vanuit het perspectief van Drentse ouderen en benadrukt de volgende aspecten die voor ouderen van groot belang zijn:
Alle informatie is te vinden via deze link:
Anna Enquist
Het moet een misverstand zijn dat op een donkergrijze middag een thuiszorgmedewerkster aanbelt bij de oude, nukkige Erna Ankersmit. Zij heeft en wil geen thuiszorg. Om haar niet in een hagelbui de deur te wijzen, laat ze verzorgster Vronie - moeder van een gezin met opgroeiende kinderen- toch binnen. Deze halfhartige geste vormt het begin van een vriendschap die allengs diepere lagen krijgt, culminerend in een gezamenlijke wandeltocht in Engeland langs de muur van Hadrianus. Een tocht die alles – ook het verleden van Erna en de relatie met haar gestorven echtgenoot – op scherp zet.
Anjo: ‘In interviews die Enquist (80) ter gelegenheid van haar nieuwste boek gaf, ging het vooral ook over de rol van ouderen in de samenleving. Over uitgerangeerd zijn, omdat je vanwege je leeftijd bijvoorbeeld moet stoppen met bestuurswerk of geacht wordt je als oudere te gedragen. De eigen ervaringen ook. Haar personage Erna Ankersmit is een actieve, vitale oudere die bezig is aan een boek, flinke wandelafstanden aflegt, maar die ook geconfronteerd wordt met ziekte en overlijden in haar omgeving, waardoor er veel verandert. Een leesclub valt uit elkaar, haar wandelmaatje moet bij haar zieke man blijven en gaat niet mee naar de Muur van Hadrianus in Engeland. Door de vriendschap met de thuiszorgmedewerker en haar gezin denkt ze na over haar eigen leven, hoe het is gelopen en wat er was gebeurd als haar schrijverschap niet op de eerste plaats was gekomen. Ze denkt: “Alles in mij is in verzet (…). Mijn lichaam dat de jaren niet wil voelen en mijn geest die weigert vooruit te kijken. Mijn vrienden kunnen lijden aan de gruwelijkste neurologische ziektes, kunnen dementeren, sterven … Ik blijf er in het verborgene van overtuigd dat het mij niet aangaat.” Ze ziet wat er gebeurt. Maar doet er niets mee, ze negeert het. Totdat ze zelf te maken krijgt met ziekte en met verschijnselen van het ouder worden. Met dilemma’s, maar ook met nieuwe feiten en gebeurtenissen rond haar overleden echtgenoot. Ze gaat de wandeltocht samen met Vronie maken. Twee vrouwen wandelend op leven en dood. Dit tiende boek van Enquist is een prachtig geschreven roman over aftakeling en ambitie, over verlies en geheimen.’
Titel: Het einde van Erna Ankersmit
Auteur: Anna Enquist
Uitgever: de Arbeiderspers
ISBN: 9789029555487
Prijs: € 24,99
Het doel van Denktank60+Noord is een beweging onder ouderen op gang te brengen om de regie van ouderen terug te nemen op het gebied van wonen, zorg en welzijn in het Noorden van Nederland
Deze foto werd op 04 juli 2024 gemaakt bij het afscheid van Jaap te Velde, projectleider bij Dokter Drenthe.
vlnr: Geesje, Mieke, Anjo, Jaap en Ria.
Samenwerkingspartner van ZIF (Zorg Innovatie Forum) en Platform POUWER 
