- Details
- Hits: 81
Alles over doodgaan - Sander de Hosson & Els Quaegebeur
Er is maar één ding zeker na onze geboorte: dat we ooit dood zullen gaan. Niemand kan het ontlopen, iedereen komt aan de beurt. Wat de dood precies is, weten we niet. Ja, je ademt, praat, loopt, lacht en denkt niet meer. Maar hoe het voelt om dood te zijn? Geen idee, het is een mysterie. Er is ook niemand tegen wie je kunt zeggen: ‘Hé hallo daar, kom eens terug om te vertellen hoe het daar is.’ Niet zo gek dus dat de dood ons nieuwsgierig maakt.
Angst voor de dood, en voor de weg ernaartoe. De meeste van ons kennen dat gevoel. Het kan ons zo bang maken dat we er liever niet over willen nadenken of praten. Terwijl overal om ons heen mensen (en dieren) overlijden, want dat hoort nu eenmaal bij het leven. Familieleden, een oude buurvrouw, de geweldige mevrouw van het Sinterklaasjournaal, je trouwe hond, de moeder van een klasgenootje – vroeg of laat komt de dood dichtbij.
Dit boek legt uit wat we wél weten van sterven. En van een ziekte hebben die niet meer verdwijnt. Feiten zijn fijne dingen als je ergens mee wilt leren omgaan. Als je snapt hoe dingen zitten, zijn ze vaak minder eng. Dat geldt ook voor ziek zijn en sterven.
Anjo: ‘We kennen Sander de Hosson van zijn werk als longarts in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen en van zijn enorme inzet op het gebied van palliatieve zorg en stervenszorg. Els Quaegebeure is journalist en samen schreven zij eerder Leven toevoegen aan de dagen. Nu een niet-kinderachtig kinderboek over doodgaan. Dus eigenlijk een boek voor ons allemaal, mensen van alle leeftijden. Voor wat oudere kinderen om zelf te lezen, maar vooral om samen te lezen en erover te praten. Vaak zal een naderend sterven de aanleiding zijn, maar dat hoeft natuurlijk niet. De auteurs hebben het boek zo opgezet, dat je het van begin tot eind kunt lezen, maar ook heel goed korte stukjes kunt kiezen. Bijvoorbeeld een casus of de ‘meeloopdag’ van dokter Sander in het ziekenhuis. Of een van de hoofdstukken: ziek worden, ziek zijn, doodgaan of dood zijn. Door heel veel feitelijke informatie te geven en antwoorden te geven op allerlei - niet alleen - kindervragen – ‘dokter Sander mogen we iets vragen?’ – worden de onderwerpen minder griezelig en is geen enkele vraag over ziekte of dood te gek voor woorden. Het boek is mooi, overzichtelijk opgezet, met een duidelijke indeling. Een minpuntje: bij ‘Game over’ als titel had best ook een hippe, uitnodigende cover gekund.’
Titel: Game over Auteur: Sander de Hosson & Els Quaegebeur
Uitgever: Volt
ISBN: 9789062225484
Prijs: € 18,99
- Details
- Hits: 115
Ted van Lieshout - Wat de boeken van Ted van Lieshout bijzonder en uniek maakt, is dat hij ze niet alleen schrijft, maar ook vormgeeft en illustreert. Deze ‘autobiografie-in-beelden’ biedt een uitgebreid overzicht van zijn werk en inzicht in de keuzes die hij maakte. Hij vertelt er aanstekelijk over, omlijst met gedichten. Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken? laat zien waarom Ted van Lieshout een van de markantste makers is van kunst voor alle leeftijden.
Anjo: ‘Het oeuvre van Ted van Lieshout is rijk gevarieerd en indrukwekkend. Van kinderboekenseries als Boer Boris (samen met Philip Hofman), kunstboeken – als Kleuren, Wat is kunst? en Bloot- autobiografisch werk – Schuldig kind - tot gedichtenbundels, - Ik elleboog me er wel doorheen en Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen.
- Details
- Hits: 265
Anna Enquist
Het moet een misverstand zijn dat op een donkergrijze middag een thuiszorgmedewerkster aanbelt bij de oude, nukkige Erna Ankersmit. Zij heeft en wil geen thuiszorg. Om haar niet in een hagelbui de deur te wijzen, laat ze verzorgster Vronie - moeder van een gezin met opgroeiende kinderen- toch binnen. Deze halfhartige geste vormt het begin van een vriendschap die allengs diepere lagen krijgt, culminerend in een gezamenlijke wandeltocht in Engeland langs de muur van Hadrianus. Een tocht die alles – ook het verleden van Erna en de relatie met haar gestorven echtgenoot – op scherp zet.
Anjo: ‘In interviews die Enquist (80) ter gelegenheid van haar nieuwste boek gaf, ging het vooral ook over de rol van ouderen in de samenleving. Over uitgerangeerd zijn, omdat je vanwege je leeftijd bijvoorbeeld moet stoppen met bestuurswerk of geacht wordt je als oudere te gedragen. De eigen ervaringen ook. Haar personage Erna Ankersmit is een actieve, vitale oudere die bezig is aan een boek, flinke wandelafstanden aflegt, maar die ook geconfronteerd wordt met ziekte en overlijden in haar omgeving, waardoor er veel verandert. Een leesclub valt uit elkaar, haar wandelmaatje moet bij haar zieke man blijven en gaat niet mee naar de Muur van Hadrianus in Engeland. Door de vriendschap met de thuiszorgmedewerker en haar gezin denkt ze na over haar eigen leven, hoe het is gelopen en wat er was gebeurd als haar schrijverschap niet op de eerste plaats was gekomen. Ze denkt: “Alles in mij is in verzet (…). Mijn lichaam dat de jaren niet wil voelen en mijn geest die weigert vooruit te kijken. Mijn vrienden kunnen lijden aan de gruwelijkste neurologische ziektes, kunnen dementeren, sterven … Ik blijf er in het verborgene van overtuigd dat het mij niet aangaat.” Ze ziet wat er gebeurt. Maar doet er niets mee, ze negeert het. Totdat ze zelf te maken krijgt met ziekte en met verschijnselen van het ouder worden. Met dilemma’s, maar ook met nieuwe feiten en gebeurtenissen rond haar overleden echtgenoot. Ze gaat de wandeltocht samen met Vronie maken. Twee vrouwen wandelend op leven en dood. Dit tiende boek van Enquist is een prachtig geschreven roman over aftakeling en ambitie, over verlies en geheimen.’
Titel: Het einde van Erna Ankersmit
Auteur: Anna Enquist
Uitgever: de Arbeiderspers
ISBN: 9789029555487
Prijs: € 24,99
- Details
- Hits: 264
Emma Doude van Troostwijk
In een pastorie in de Elzas, omringd door mooie bossen, wonen drie generaties van een Nederlandse predikantenfamilie onder hetzelfde dak: opa en oma, vader en moeder, en zoon en dochter. De grootvader was, de vader is, en de zoon wordt binnenkort predikant. De verteller keert terug naar huis om de intrede van haar oudere broer bij te wonen.
Op tedere wijze beschrijft ze hoe haar grootvader steeds verder gedesoriënteerd raakt, haar vader met een burn-out kampt en haar broer twijfelt of hij de roeping tot predikant wel moet volgen. De verteller probeert, terug in haar ouderlijk huis, met haar familie zo veel mogelijk herinneringen op te halen. Ze kijken naar familiefilmpjes, spelen potjes memory en luisteren naar muziek, zowel in het Frans als in het Nederlands. Zo weet ze in deze moeilijke situatie ook humor en lichtheid te brengen. Een boek over herinneringen, vergeten en de kracht van het blijven vertellen.
Anjo: “Voor ‘mensen van de dag’ kan elke dag de laatste zijn. Het is een uitdrukking die gebruikt wordt voor heel oude mensen die ‘bij de dag’ leven. Dat geldt zeker voor de grootvader, maar ook voor de grootmoeder in dit boek. De auteur is overgekomen uit Rotterdam, waar ze woont en werkt, naar een dorp in de Elzas waar haar familie woont en vertelt liefdevol en minutieus wat er op een dag gebeurt; zo beeldend dat je het voor je ziet en haar gedachten als zus, dochter en kleinkind kunt lezen. Als een verteller, bijna een buitenstaander, die registreert wat er gebeurt, zonder een oordeel te geven. Daarbij gebruikt ze ook korte Franse zinnetjes: ‘Ik weet niet of ze er morgen nog zijn, heeft Mama op een stukje papier genoteerd naast de zwarte telefoon op haar bureau. Het zijn mensen van de dag, ils appartiennent au jour, ze heeft het met een rode balpen omcirkeld.’
Doordat de dagen als op zichzelf staande korte hoofdstukken worden weergegeven, lijken ze op stillevens. Op scènes in een toneelstuk. Dat wordt nog eens versterkt door de korte, soms wat afgemeten zinnen. Wat mij vooral opviel was de manier waarop deze jonge auteur – de kleindochter - haar grootvader beschrijft, vol begrip en tederheid: ‘De thermostaat staat op vijfentwintig graden. Opa’s ogen zwiepen van links naar rechts, van boven naar beneden. Ze proberen zich ergens aan vast te klampen. Als ik in zijn blikveld kom, vestigt hij zijn ogen op mij. Hij steekt zijn hand uit en zegt, aangenaam kennis te maken, mevrouw. Ik zat op u te wachten.’
Een intieme roman, een boek voor langzame lezers. Origineel en prachtig geschreven.”
Titel: Mensen van de Dag
Auteur: Emma Doude van Troostwijk
Uitgever: Meulenhoff
ISBN: 9789089682857
Prijs: € 20,99
- Details
- Hits: 302
Socrates en het belangrijkste - Barbara Stok
Het orakel heeft gezegd dat Socrates de wijste mens van alle mensen is. Socrates is verbaasd en besluit samen met zijn vriend Chairefon op onderzoek uit te gaan. Hij voert gesprekken met allerlei mensen die bekend staan om hun wijsheid. Wat denken zij dat goed leven is? Is dat zoveel mogelijk genieten? Zijn de beste mensen de sterkste mensen? En wat is dat precies, sterk? In elk gesprek ontdekt Socrates dat zijn gesprekspartners toch veel minder weten dan ze zelf denken. Barbara Stok voert de lezer op toegankelijke wijze mee in de wereld van Socrates. Hij spoort aan om vastgeroeste denkbeelden los te schudden. Zijn filosofie is juist ook in deze tijd essentieel.
Wie was Socrates? Socrates (Geboren in Athene, ca. 470/469 v.Chr. en overleden in 399 v.Chr.) was een Grieks - Atheense filosoof. Hij wordt beschouwd als een van de stichters van de westerse filosofie, al liet hij voor zover bekend zelf geen geschriften na. Hij is bekend geworden door de verslagen van zijn studenten, met name die van Plato en Xenophon, en door de toneelstukken van zijn tijdgenoot, Aristophanes. Hij kreeg ook wel de bijnaam de horzel van Athene.
Anjo: ‘Er is niets beters voor een mens dan zich elke dag bezig te houden met de vraag wat goed leven is.’ De vraag wat goed leven is en hoe je dat moet doen, staat centraal in het werk van Barbara Stok (1970). Zij is een van de belangrijkste stripmakers van Nederland.
- Details
- Hits: 288
Verhalen over verlies en veerkracht Evelien van Veen Nabestaanden over verder leven na het alles veranderende verlies van een dierbare.
Sommige mensen zeggen dat het verdriet om een overleden geliefde nooit slijt. Anderen zeggen: ‘Misschien ben je met een dode dierbare wel meer bezig dan met een levende. Hoe voelt rouwen en hoe doe je dat? Journalist Evelien van Veen maakt invoelbaar hoe het is als iemand van wie je houdt overlijdt én hoe je ondanks alles overeind blijft. Want ook al zal er altijd een ‘voor’ en een ‘na’ blijven, er is leven na de dood. Zoals een van de geïnterviewden, die allebei zijn kinderen verloor, zegt: ‘Ik kan het wel van de daken schreeuwen: je hebt meer veerkracht dan je denkt.’ Die ene die er niet meer is is een verzameling interviews over rouw die voelbaar maken dat er leven is na de dood, ook als dat leven nooit meer hetzelfde is.
Anjo: ‘in dit boek vind je 52 interviews met mensen die een naaste hebben verloren. Dat kan een heel nabij familielid zijn, maar ook een collega, minnaar, vriend of vriendin zijn. De interviews zijn eerder gepubliceerd in De Volkskrant en voor dit boek is er een uitgebreide inleiding van de journalist Evelien van Veen en een voorwoord van Manu Keirse aan toegevoegd. Keirse is emeritus hoogleraar van de faculteit geneeskunde aan de KU Leuven. Hij schreef meerdere boeken over verlies, rouw en verdriet. Deze toegevoegde teksten zijn waardevol en zetten de interviews in een kader, maken er voor de lezer een soort gids van door de ‘vreemde wereld van verdriet’.
